تا که بودیم ، نبودیم کسی / کشت ما را غم بی هم نفسی

 

تا که خفتیم همه بیدار شدند / تا که مردیم همگی یار شدند

 

قدر آن شیشه بدانید که هست / نه در آن لحظه که افتاد و شکست . . .

 

آرزو دارم شبی عاشق شوی

 

آرزو دارم بفهمی درد را

 

تلخی برخوردهای سرد را

 

میرسد روزی که بی من لحظه ها را سرکنی

 

میرسد روزی که مرگ عشق را باور کنی

 

میرسد روزی که شبها در کنار عکس من

 

نامه های کهنه ام را مو به مو ازبر کنی . . .

 چقدر سخته

 

کسی رو که دوستش داری نتونی بهش بگی که دوستش داری وچقدر

 

بده که کسی تورو دوست داشته باشه واینو نتونه بهت بگه . . .

کاش همانطور که از شکستن تکه ای شیشه بر میگردی و نگاهش میکنی

 

وقتی دل مرا شکستی ، یکبار بر میگشتی

 

فقط نیم نگاهی میکردی . . .

 

این دلی که شکستی مال من نبود

 

خیلی وقت پیش تقدیم به تو شد

 

خوشحالم چون حالا میتونم جای دل سنگ بذارم تو ســ ــینه . . .

تو را داشـتن را به چــــه تشبیه کنم

بـه بــــهار

یا به آبـی زلال دریــــا

ســــــاده تر می گویم

تــو تمـام حس های خوب منی

بـراي دل من

هـميشه “تــو” خواهــــي ماند

حـتي اگر

مـخاطب تمام اين نوشته هايم ” او ” شونــــد

یک نفر دلتنگ است

یک نفر می گرید

یک نفر سخت دلش بارانیست

یک نفر در گلوی خویش بغض خیس و کالی دارد

یک نفر طرح وداع می کشد روی گل سرخ خیال؟

آنان که عشق را می فهمند عذاب میکشند و آنان که عشق را نمی فهمند

عذاب میدهند.....!

پایان عشق واقعی گریه نخواهد بود ، چون عشق واقعی پایانی نخواهد داشت